ازادی درونی

آزادی درونی

چه اهمیتی دارد اگر کسی از تو خوشش نیاید؟چرا باید با ناز دیگران تب کنی؟کسی که با خود اشناست و ارزش گوهر انسانی وجود خود را می داند نسبت به توجهات بی ارزش دیگران بی اعتناست.او با این بی اعتنایی خود را از قید دیگران می رهاندو به نوعی ازادی درونی می رسد.روح انسان در ازادی درونی زاده می شود.پس بیا از این به بعد در پی تولد دوباره روح خود باشیم.که یکی هست و هیچ نیست جز او وحده لا اله الا هو.

 

برگرفته از وبلاگ دف و کوزه از استاد داریوش چهار دولی

بیوگرافی استاد اینجا

 

از هزاران دل یکی گیرد سماع

زان که هر کَس محرم پیغام نیست







 

 

 

 

 

يكتايي

يكتايي

    

زماني كه تنها هستي ، صرفاً تنها هستي – و ميان تنهايي و يكتايي تفاوت عظيمي

وجود دارد . زماني كه تنها هستي ، به ديگري فكر مي كني ؛ دلت براي ديگري تنگ

شده است . تنهايي يك حالت منفي است . احساس مي كني كه چه خوب بود اگر

ديگري – دوستت ، همسرت ، مادرت ، محبوبت ، شوهرت – پيش تو بود . اگر آن

ديگري نزد تو بود ، چقدر خوب مي شد ؛ اما ديگري نيست . تنهايي به معني فقدان

ديگري است .

اما يكتايي يعني حضور خود . يكتايي بسيار مثبت است . يكتايي يعني حضور ، يعني

حضور سرشار . تو چنان سرشار از حضور خويشتني كه مي تواني با تمامي حضور

شناخت خدا

 

شناخت خدا

 

 

اگر خواهان شناخت خداوند هستی خود را با حل معما ها سر گرم نکن. به پیرامون خود بنگر.او را خواهی دید که با کودکان کوی سرگرم بازی است.به اسمان نظر کن او را خواهی دید که در میان ابر ها می خرامد دستانش را در اذرخش دراز می کند و با باران فرود می اید.او را خواهی دید که در گل ها می خندد. انگاه در جان درختان قامت می افرازد و دستان سبز خویش را در باد تکان می دهد.مراقبه کن. اواز بخوان. برقص و دست افشان باش.غواص وجود خود شو و به ژرفای دل خود برو.وقتی پرندگان می خوانند خوب به اوازشان گوش بسپار. وقتی به استانه گلی می رسی با حیرت گرم تماشایش شو.اجازه نده دانسته های کهنه و بیات حجاب نگاه تو شوند.عشق بورز بی چشمداشت.

 

  برگرفته از وبلاگ       دف وکوزه 

نقطه آبی رنگ

این عکسی است که فضاپیمای وویجر از زمین گرفته است. عکسی که زمین را در فضای بیکران نشان می دهد. کارل ساگان فضانورد آمریکایی کتابی با همین عنوان نوشته است. در قسمتی از این کتاب می خوانیم:

 

     

 

دوباره به این نقطه نگاه کنید. همین جاست. خانه اینجاست. ما اینجاییم. تمام کسانی که دوستشان دارید٬ تمام کسانی که می شناسید٬ تمام کسانی که تابحال چیزی در موردشان شنیده اید٬ تمام کسانی که وجود داشته اند٬ زندگی شان را در اینجا سپری کرده اند. برآیند تمام خوشی ها و رنج های ما در همین نقطه جمع شده است. هزاران مذهب٬ ایدئولوژی و دکترین اقتصادی که آفرینندگانشان از صحت آنها کاملا مطمئن بوده اند٬ تمامی شکارچیان و صیادان٬ تمامی قهرمانان و بزدلان٬ تمامی آفرینندگان و ویران کنندگان تمدن٬ تمامی پادشاهان و رعایا٬ تمامی زوج های جوان عاشق٬ تمامی پدران و مادران٬ کودکان امیدوار٬ مخترعان و مکتشفان٬ تمامی معلمان اخلاق٬ تمامی سیاستمداران فاسد٬ تمامی «ابرستاره ها»٬ تمامی رهبران کبیر٬ تمامی قدیسان و گناهکاران در تاریخِ گونه ما٬ آنجا زیسته اند٬ در این ذره غبار که در فضای بیکران در مقابل اشعه خورشید شناور است. زمین ذره ای خرد در مقابل عظمت جهان است. به رودهای خون که توسط امپراطوران و ژنرال ها بر زمین جاری شده٬ البته با عظمت و فاتحانه٬ بیاندیشید. این خونریزان٬ اربابان لحظاتی از قسمت کوچکی از این نقطه بوده اند. به بی رحمی های بی پایانی که ساکنان گوشه ای از این نقطه٬ توسط ساکنان گوشه دیگر (که از این فاصله نمیتوان آنها را از هم بازشناخت) متحمل شده اند بیاندیشید٬ چقدر اینان به کشتن یکریگر مشتاقند٬ چقدر با حرارت از یکدیگر متنفرند. تمامی شکوه و جلال ما٬ تمامی حس خود مهم بینی بی پایان ما٬ توهم اینکه ما دارای موقعیتی ممتاز در پهنه گیتی هستیم٬ به واسطه این عکس به چالش کشیده می شود. سیاره ما لکه ای گم شده در تاریکی کهکشانهاست. در این تیرگی و عظمت بی پایان٬ هیچ نشانه ای از اینکه کمکی از جایی میرسد تا ما را از شر خودمان در امان نگاه دارد٬ دیده نمی شود.
زمین تنها جای شناخته شده است که قابلیت زیست دارد. هیچ جایی نیست٬ حداقل در آینده نزدیک که گونه بشر بتواند به آنجا مهاجرت کند. مشاهدات٬ بله٬ استقرار٬ هنوز نه. خوشتان بیاید یا نه٬ زمین تنها جایی است که می توانیم روی پای مان بایستیم. گفته شده که فضانوردی تجربه ای است شخصیت ساز که فرد را فروتن می سازد. شاید هیچ تصویری بهتر از این٬ غرور ابلهانه و نابخردانه نوع بشر را در دنیای کوچکش به نمایش نگذارد. برای من٬ این تصویر تاکیدی است بر مسئولیت ما در جهت برخورد مهربانانه تر ما با یکدیگر٬ و سعی در گرامی داشتن و حفظ کردن این نقطه آبی کمرنگ٬ تنها خانه ای که تاکنون شناخته ایم.

 نوشته‌های کارل ساگان با صدای خودش (824 کیلوبایت ، 3:31 دقیقه)

 

http://mastoor.ir/mambots/content/plugin_jw_allvideos/jw_allvideos_player.swf?file=http://mastoor.ir/video/palebluedot.flv&showdigits=true&autostart=false

 

 

شرطي شدن

شرطي شدن

تا زماني كه شخصيت خود را رها نكني ، نمي تواني فرديت خود را باز يابي ، فرديت

را هستي به ما مي بخشد ،شخصيت توسط جامعه تحميل مي شود . شخصيت ،

مناسب جامعه است . جامعه نمي تواند فرديت را تحمل كند ،زيرا فرديت همچون

گوسفند تبعيت نمي كند ، فرديت خاص شيران است . شير تنها حركت مي كند .

گوسفند هميشه با گله زندگي مي كند ، به اين اميد كه بودن با گله امن تر است . با

جمع بودن ، احساس حمايت و امنيت بيشتر مي بخشد . اگر كسي به گله حمله كند ،

اين امكان هست كه بتوانيد خودتان را نجات دهيد . اما تنها ؟ - فقط شيران تنها

حركت مي كنند .

همه ما شير به دنيا آمده ايم ، اما جامعه شما را شرطي مي كند و ذهن شما را به

صورت گوسفند برنامه ريزي مي كند . جامعه يك شخصيت به شما مي بخشد

،شخصيتي امن ، ملايم ، بسيار سازگار و بسيار مطيع . جامعه برده مي خواهد ، نه

انسانهاي متعهد به آزادي . جامعه برده مي خواهد زيرا تمام صاحبان منافع ، اطاعت

مي خواهند .

بودا

اشكهاي ديگران را مبدل به نگاههاي پر از شادي نمودن بهترين خوشبختي هاست .

بودا